Feeds:
Berichten
Reacties

Postcrossing

Ik was gister aan het opruimen en kwam plots een zakje met ansichtkaarten tegen van mijn woonplaats.
Ik had die ansichtkaarten ooit gekocht voor postcrossing (nu is het maar goed dat ik inderdaad nog in die plaats woon, want ben al geruime tijd op zoek naar een ander leuk en betaalbaar huis), zodat ik ze toch nog kloppend versturen kan.
Ik ging naar de pc en ging even naar de site van postcrossing.
Tijdens het opstarten bedacht ik me wat mijn wachtwoord zou (kunnen) zijn, aangezien ik al geruime tijd niets meer met postcrossing gedaan had (ruim 2 jaar bleek achteraf).
Ik wist het echt niet meer en vreesde al voor het ergste.
Toen ik bij het inloggen de eerste letter van mijn mailadres intikte, kwam mijn mailadres al in beeld.
Ik klikte die aan en… mijn pc was zo lief om meteen mijn wachtwoord in te vullen!
Nu weet ik nog niet wat mijn wachtwoord is, want ik zag alleen maar puntjes. πŸ˜›
Binnenkort toch maar even aanpassen dan! πŸ˜‰
In ieder geval was ik weer ingelogd en heb ik me van inactief weer naar actief gezet (moet toch van die ansichtkaarten af hΓ© πŸ˜‰ ) en bio maar weer even aangepast (na een paar jaar is er toch één en ander veranderd).

Ik ben ooit begonnen met postcrossing, omdat ik soms zelf kaarten maak en mijn voorraad alleen maar groter en groter wordt en dit toch een manier was om er een beetje vanaf te komen. πŸ˜‰
Voorheen verkocht ik ze nog weleens aan mijn oma’s, maar die zijn er inmiddels niet meer.
Soms roept mijn moeder nog weleens voor een voorraadje kaarten, maar zo vaak verstuurt ze ook geen kaarten.
Ik kocht die ansichtkaarten om ook kaarten van mijn woonplaats te kunnen versturen.
Het is immers toch ook leuk een kaartje te ontvangen van een stad/dorp uit een ander land?

Ik ben maar 2 adressen gaan aanvragen (je kan er max 6 aanvragen), zodat ik weer 2 ansichtkaarten minder heb.
Ik heb bewust niet meteen 6 adressen gekozen, want mij kennende vergeet ik straks weer kaarten te schrijven of erger: ze op de bus te doen.
Ik kan ze namelijk zo 1 of 2 weken geschreven op tafel hebben liggen, ze steeds zien liggen als ik langsloop en ze dan nog steeds vergeten op de bus te doen.
Ik ben benieuwd hoe lang ik het dit keer volhoud of dat ik straks weer op inactief gezet word, omdat ik een paar jaar er niets mee doe.
In ieder geval heb ik nu 2 ansichtkaarten minder, nu de rest nog…

Het einde nadert…

… voor 2013.
Fijne gedachte, want 2013 was verre van mijn jaar.
In 2012 wist ik al dat 2013 een rampjaar zou worden voor me, maar het bleek achteraf nog erger dan gedacht.
Ik wist met een heleboel gebeurtenissen dat ik het moeilijk/zwaar zou hebben, maar er kwamen meer gebeurtenissen bij wat ik niet verwacht had.

Zoals het leven ups en downs heeft, heb ik in 2013 natuurlijk ook leuke dingen meegemaakt.
Dat hoop ik in 2014 voort te kunnen zetten, al weet ik nu ook al dat het geen gemakkelijk jaar voor me zal worden.
Door leuke dingen te blijven doen en de strijd aan te gaan met de moeilijke/zware/niet leuke dingen, overleef ik het wel. πŸ˜‰

Ik heb besloten dit jaar zonnig af te sluiten en 2014 zonnig te beginnen.
Letterlijk, want ik verlaat Nederland eventjes.
Weg met de kou, weg met de feestdagen.
In plaats van op te sluiten in huis, even wegvluchten.
Ik heb echt niets met die feestdagen, ook al laat ik wel wat cadeautjes achter voor mijn zussen, ouders en neefje.
Vind het leuk wat te geven, als ik er maar niet hoef te zijn. πŸ˜‰
Ik hoef me niet vol te (vr)eten met hapjes, toast, chips, gourmet (of ander avondmaal), brunch, koekjes, taart, chocolaatjes en ga maar door.
Ik hoef ook niet hele middagen en avonden met familie door te brengen, ik ga in 2014 wel een keertje een half uurtje op de koffie ofzo.
Niet dat ik een hekel heb aan mijn familie, maar waarom met kerst zo lang samen zijn (uitgebreid eten en zo) en de rest van het jaar af en toe even op de koffie?
Vind het eigenlijk ook wel prima dat het de rest van het jaar zo gaat. πŸ˜‰

Even het laatste beetje inpakken en zonder kerstgevoel richting zon (in ieder geval warmte).
Zodra de kust weer veilig is (na de feestdagen dus πŸ˜‰ ), zal ik weer richting Nederland gaan.

Hele fijne dagen en tot volgend jaar! X

Radio

4 jaar geleden leek het me leuk iets te doen bij de plaatselijke radio.
In mijn eigen woonplaats wilde ik niet, dus besloot ik in het dorp ernaast te kijken.
Ik kwam terecht bij een leuke zender, die op professionele wijze uitzendt (voor zover mogelijk bij een plaatselijke zender πŸ˜‰ ).
Ze adviseerden me om eerst een sportprogramma te technieken, zodat ik leer hoe het apparatuur werkt.
Leek me erg leuk, dus elke zondagochtend zat ik 2 uur te technieken in de studio.

Al snel vroeg 1 van de presentators of ik zijn programma wilde overnemen op dinsdagavond, als hij met vakantie was.
Leek me leuk, omdat ik dan ook de presentatie deed.
Gelukkig ging hij een paar keer per jaar met vakantie en dus kon ik het iedere keer overnemen. πŸ˜‰

Ongeveer een jaar later vroegen ze of ik mijn eigen programma wilde.
Het werd op de maandagavond, voor de Top 30.
Ik moest een naam verzinnen en dankzij een aantal mensen op Twitter, kwamen we op Lindelicious.
Zelf zou ik er nooit opgekomen zijn, maar het leuke met meerdere mensen erover nadenken, kom je op vele ideeΓ«n.
Ik zat vanaf dat moment 2x per week met plezier in de studio.

Weer een jaar later besloten ze met het sportprogramma vanaf de kroeg uit te zenden.
Dan konden mensen langskomen, mochten ze willen zien hoe het eraan toegaat of als ze zelf iets hadden wat ze op de radio wilden vertellen (het moest uiteraard wel met sport te maken hebben).
Ik vond het erg leuk: de omgeving, de mensen, de sfeer enz..
Ik hielp ook mee op- en afbouwen en het was ook leuk om zoiets mee te maken, want het is toch weer heel anders dan in een studio zitten.

Een half jaar later werd me gevraagd of ik tijd en zin had om een jongen (nieuwe medewerker) te leren technieken tijdens het sportprogramma.
Een vriend van hem kwam iedere keer mee en keek ook mee.
Ik vond het leuk dat ik iemand zoiets kon leren en het handige: als ik een keer niet kon, had ik meteen een vervanger (die moest je zelf regelen als je niet kon).
Nadat ze het konden ging ik altijd een uurtje technieken en de jongens een uurtje.

Weer een half jaar later werd me verteld dat die 2 jongens voortaan zouden technieken.
Alhoewel: het werd me niet eens gezegd, maar ze lieten me gewoon niet meer technieken.
Ik was zoals gewoonlijk naar de kroeg gegaan op zondagochtend, maar ze hadden alles al opgebouwd.
Die jongens begonnen met technieken, maar deden ook het 2e uur.
Ik zat die 2 uur met mijn mobiel spelletjes te spelen, appen, twitteren enz..
Ik was kwaad (had ook niet geholpen met afbouwen), want ik had het die jongens geleerd en het waren toch mijn 2 uren om te technieken?
En ze konden op z’n minst zeggen/vragen of ik het erg vond als zij het voortaan gingen doen?
Vanaf toen ben ik dus niet meer naar de kroeg gegaan, vind niet dat je zo met mensen omgaat.
Achteraf bleek dat 1 van de 2 jongens zijn vader ook ooit bij het station gewerkt had en een reportage wilde maken en daarom mocht zoonlief dat programma doen.
Ik vind het nog steeds achterbaks allemaal, maar ik laat me niet kennen en heb er verder nooit woorden aan vuil gemaakt.
Ik dacht maar zo: ik heb mijn zondag weer helemaal voor mezelf, ook wel fijn.

Dit jaar besloot ik dat ik helemaal wilde stoppen bij de radio.
Ik deed nog met plezier mijn eigen programma, maar had gewoon amper een avond voor mezelf.
Eind mei zou het seizoen afgelopen zijn en precies die laatste maandag in mei, deed het systeem het niet.
PC opnieuw opgestart, maar dat hielp niet.
Die weken erop kon ik steeds niet, dus besloot op een gegeven moment een tijdje aan te kijken of ik het zou missen.
Ik kwam erachter dat dat niet het geval was, alhoewel ik het wel heel leuk blijf vinden om te doen.
Dus afgelopen vrijdag de stap gemaakt en gemaild dat ik wegens privΓ© omstandigheden (tijdelijk) wil stoppen bij de radio.
Ik kreeg al snel een kort mailtje terug: ik snap het, lever maar snel de sleutels en het pasje in.

Euh… pardon?!?
Hoe kunnen ze het snappen als ze niet weten wat voor privΓ©-omstandigheden het betreft?
En dan na 4 jaar niet eens een bedankje of iets?

Ik heb altijd voor ze klaargestaan: ingevallen bij andere programma’s (bijv. technieken op zondagmiddag als ze geen techneuten hadden of andere programma’s overgenomen), bij de verbouwing in de studio geholpen met schilderen enz..
Ik ben zelfs naar de studio gereden om te technieken, vlak nadat mijn oma overleden was (ik reed vanuit het ziekenhuis door naar de studio).
Ik hoorde veel mensen klagen over hoe en wat (door die reden zijn ook veel mensen opgestapt) en begrijp het.
Zelf heb ik er nooit wat van gezegd, wilde me niet laten kennen.

Ondanks die streken, heb ik een leuke tijd gehad bij de radio.
Ik heb veel gelachen op de zondagochtend, ervaringen gehad van uitzenden vanuit studio en op locatie, de top 30 gepresenteerd en ga maar door.
Zelfs een keer met een radio-collega (hij is ook gestopt, omdat hij er geen uitdaging meer in had) samen de top 30 overgenomen en er de Bingo top 30 van gemaakt.

Voor nu even definitief geen radio meer, dit hoofdstuk is voor nu afgesloten.

Telefoon

Zometeen ondergaat hij zijn eerste operatie.
Hopelijk ook meteen zijn laatste.
Gelukkig mag hij daarna meteen weer naar huis.
Ik heb het over mijn mobiel.

Gisteravond even naar het strand gegaan.
Het was immers lekker weer.
Maar ik zou mezelf niet zijn, als er een keer niet iets (lomps) gebeurd.

Op weg naar de auto besloot ik een stukje te rennen.
Stopte meteen toen ik iets hoorde vallen.
Keek achterom en zag mijn mobiel liggen, met scherm naar de grond.

Zelf heb ik mijn mobiel al tig keer op de stenen keukenvloer laten vallen, zonder dat hij beschadigd was.
Genoeg keren getest lijkt me.
Dus vol goede moed raapte ik mijn telefoon op.
Dit keer was ik tΓ© hard geweest voor hem (of hij kon het gewoon even niet meer aan πŸ˜‰ ).
Linksonder zag ik behoorlijk veel barsten en voelde zelfs kleine splinters toen ik dat aanraakte.

Ik baalde als een stekker uiteraard (zachtjes uitgedrukt), maar weet ook wel dat als ik hem in mijn hand had gehouden, ik waarschijnlijk plat op de straat gelegen zou hebben.
Ben immers lomp genoeg om te vallen.

Dankzij social media wist ik iemand die iPhones repareert.
Heb diegene zelf weleens genoemd toen iemand anders problemen had en die was zeer tevreden over de service.
Tevens heb ik ook nooit slechte reacties gelezen/gezien, dus besloot diegene te benaderen.
Vragend of diegene tijd had en uiteraard de benodigde spullen in huis.
En dat was gelukkig het geval, dus mijn mobiel weggebracht.

Vanochtend toen ik naar het werk wilde gaan en mijn spullen pakte, checkte ik in mijn hoofd of ik alles had: brood, tas, portemonnee, foon…: oh nee, geen foon vandaag.
Terwijl ik de deur uitloop, voel ik me niet compleet.
Ik kan zonder foon, maar het zit in mijn systeem, hij is normaal altijd bij me.

Nu op het werk: normaal ligt hij naast mijn toetsenbord en kijk ik af en toe weleens erop.
Tja, geen foon nu dus.
Het is rustig op het werk, dus normaal vermaak ik me tussendoor wel met spelletjes, appjes, instagram enz..
Nu maar mijn Macbook meegenomen, moet toch nog foto’s uitzoeken die daarop staan, dus kom de dag wel door.
Hopelijk dat er verder geen dringende zaken zijn, want niemand weet dat ik vandaag mobielloos ben.
Hoop vanavond herenigd te worden met hem.
Zal hem vanavond nog even rustig laten bijkomen van zijn eerste operatie, voor ik waarschijnlijk binnenkort ga testen in de keuken hoe goed het nieuwe glas is. πŸ˜‰

Het gaat lekker hier in NL qua geld.

Er zijn steeds meer werklozen en het volk heeft steeds minder te besteden.
Toch moeten we geld uitgeven volgens Rutte, vanwege de economie.
Als we niets meer kopen, gaat er geen geld naar de staat en moet er meer bezuinigd worden en mag het volk meer betalen.
Tja, als de mensen geen geld meer hebben, kunnen ze het ook niet uitgeven.

En net als met huurhuizen: tja, gewoon kijken naar wie er woont en wat de inkomsten van al die personen zijn.
Voorbeeld van mijn collega: ze kijken naar het bruto salaris van haar en haar vriend en ze besloten dat ze het maximale aan huurprijs zou betalen.
Behoorlijke flinke stijging, omdat van het bruto salaris nog vele dingen afgaan en ze natuurlijk ook andere rekeningen moeten betalen (wordt schijnbaar geen rekening mee gehouden).
En haar schoonzusje woont nog bij haar ouders en ja, haar salaris wordt ook meegenomen in de huurprijs van haar schoonouders.
Slaat toch nergens op?

En neem dan 30 april.
Tja, Willem-Alexander gaat koning worden en dat moet gevierd worden.
Maakt blijkbaar niet uit hoeveel het kost, want alleen al de beveiliging kost al 26 miljoen euro!!
Tja, het blijft niet alleen bij beveiliging, dus zal me niets verbazen als het straks allemaal bij elkaar boven de 100 miljoen euro kosten gaat.
En wie mogen er voor de kosten opdraaien?
Ja, jij en ik.
Het volk, die al amper een euro te besteden heeft.
En mochten we het willen meevieren, kost het ons zelf geld.
Als we naar de stad willen, moeten we er op eigen kosten komen (mits je dan nog wel de stad in mag).
Als we wat willen eten/drinken, mogen we dat ook zelf betalen.
En een uitnodiging krijgen voor het feest: ho maar! πŸ˜‰
Het enige wat wel gratis mag, is meezingen met die verdomde rot liedjes.

Ik snap heus wel dat het niet gratis kan, maar waarom zo overdreven duur doen?
Het volk draait immers voor de kosten op en mensen moeten maar bezuinigen en komen al amper rond.
Wordt het straks volgende maand salaris en vakantiegeld inleveren, zodat de rekeningen van het feest van 30 april betaald kan worden?
Leuk zo’n duur feest in april: leve de koning(in)…

Offline

Het is vandaag Nationale Offline dag.
Op zich een goed initiatief, want tegenwoordig lijkt iedereen op straat zich alleen te kunnen focussen op zijn/haar mobiel ipv de mensen om zich heen.
Gewoon een klein praatje op straat lijkt niet te kunnen, want stel je voor als je net die ene update op Facebook mist of je wilt nog snel even die WhatsApp beantwoorden.

Maar een Offline dag houdt in: geen mail, geen WhatsApp, geen Facebook, geen Twitter, geen Hyves (voor wie dit nog heeft), geen Instagram, geen Wordfeud en ga zo maar door.
Voor een heleboel mensen niet haalbaar, omdat ze gewoon verslaafd zijn.
Geef maar toe, jij bent ook een junkie! πŸ˜‰

Eerlijk gezegd kan ik wel makkelijk een dag zonder Twitter of Facebook, maar even WhatsAppen is ideaal!
Ook kijk ik eigenlijk wel elke dag even op Instagram, maar plaats alleen iets als ik een leuke foto heb (hoeft dus niet elke dag te zijn).
En zelf ben ik niet zo van het bellen, maar voor een klein vraagje is een WhatsAppje erg handig.
Soms mailen als ik toch achter de pc zit en een lang verhaal te melden heb tegen diegene.

Maar ook: waarom een offline dag houden op een doordeweekse werkdag?
Ikzelf werk bij een online bedrijf, waarbij ik dingen op sites zet, maar ook op bijv. Facebook.
Niet haalbaar voor mij om offline te blijven, al is het maar op de zakelijke manier.
En dat zal met vele andere bedrijven zo zijn.

Misschien moeten we ipv een offline dag elke dag een paar keer per dag aan offline uren doen?
Gewoon even in de ochtend, middag en avond even een paar uur geen mobiel en geen pc, laptop of tablet.
Gewoon even geen Twitter, Facebook, mail, WhatsApp enz..
En dan eens met iemand een bakkie koffie drinken of wat eten en met elkaar praten zonder pc/mobiel erbij en elkaar daarbij aankijken (ja, weer wat anders dan steeds maar weer op een schermpje te kijken πŸ˜‰ ).
Gewoon even ongestoord, zodat je je ook niet hoeft te ergeren aan diegene verderop die luidruchtig belt of tegen diegene waarmee je praat weer eens op zijn/haar mobiel kijkt.

Durf jij de uitdaging aan?

Opstartproblemen?

Vanochtend had ik totaal geen zin om mijn bed uit te moeten, toen de wekker ging.
Ook al was ik toch al lange tijd wakker, vond het allemaal wel best.
Wilde gewoon blijven liggen, ogen dicht en proberen nergens aan te denken.
Aangezien het een gewone werkdag was, toch maar (met moeite) het bed uitgekropen.

Ik was op tijd klaar en vertrok behoorlijk vroeg voor mijn doen.
Zag onderweg de zon opkomen en aangezien ik tijd genoeg had, besloot ik bij de Loosdrechtse Plassen de auto te stoppen.
Stapte uit de auto en ging bij het water zitten.
Kijkend naar die grote oranje bol (ja, die kleur had ie vanochtend bij het ontwaken) die steeds hoger ging.
En ondertussen genieten van de rust en proberen gedachtes op nul te houden (wat niet altijd lukt helaas).

Tja, had helaas niet de hele dag de tijd, dus even later maar weer de auto ingestapt om mijn weg richting werk te vervolgen.
Ik was als eerste op kantoor en startte de computers.
Besloot eerst mijn levering tijdschriften te halen, zodat ik daarmee aan de slag kon terwijl ik koffie drink.
Dus ik de kratten gepakt in het halletje van het pand.
Nu is het zo dat de tussendeur van het halletje via de buitenkant alleen met sleutel geopend kan worden.
Ik werk er inmiddels al een paar jaar en nooit problemen gehad… Tot vandaag.
De kratten vlogen om (zie je, had toch in bed moeten blijven liggen!! πŸ˜‰ ) tegen de deur die meteen dichtvloog.
Niet handig, aangezien ik de sleutel (en telefoon) op mijn bureau had liggen en er verder niemand was.
Voor hetzelfde geld besloot mijn collega ziek thuis te blijven… dan had ik wel een probleempje…
Gelukkig was ze binnen 5 minuten op de zaak, dat ik niet heel lang in het halletje heb hoeven wachten.
Toen toch maar eerst even rustig gaan zitten koffie drinken, om toch even rustig op te starten. πŸ˜‰